Happy Berlin

Σήμερα και αύριο. Αυταπάτη.
Όταν δεν είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι, ο χρόνος μοιάζει ψεύτικος. Είχες ποτέ αυτό το συναίσθημα; Ότι κάνεις πράγματα απλά για να γίνουν, ότι ζεις έξω από τα νερά σου, ότι τίποτα δεν σε κάνει ευτυχισμένο. Αυτό ένοιωθα τα 4 από τα 5 τελευταία χρόνια.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα κάνω άλλο post, αν δεν είχα πρώτα ξεφύγει από την μαθημένη ανημποριά που με είχε πνίξει το καλοκαίρι.

Ε λοιπόν, να μαι!
Δεν ξέρω αν έχω κάνει 100 βήματα ή απλά ένα μεγάλο. Ξέρω όμως ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Είμαι 23. Και δεν έχω ασχοληθεί ποτέ πραγματικά, στο παρελθόν, με αυτό που θέλω να κάνω. Ήρθε ο καιρός. Και το πλάνο μου έχει ως εξής:

Θα παρακολουθήσω για ένα χρόνο το μονοετές πρόγραμμα της Βακαλό για εισαγωγή στα εικαστικά και τις τέχνες, προκειμένου να φτιάξω ένα πορτφόλιο μέσα από τις εργασίες και να εξοικειωθώ πιο πολύ με το σχέδιο στο χέρι.

Στη συνέχεια θα δώσω για καλών τεχνών στο Βερολίνο, και παράλληλα θα κάνω αιτήσεις για τα πανεπιστήμια της Σκωτίας. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα καλού interview και τύχης, φαντάζομαι.

Είμαι τόσο φοβισμένος για όλα αυτά. Κάπου είχα διαβάσει το "Do it, trembling if you must, but do it". Και με αυτό πορεύομαι. Κλείνω τα μάτια και πηδάω. Έχω μπροστά μου το στόχο μου και τον επιτυγχάνω.

Θα γίνω αυτό που ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Αυτό που πραγματικά είμαι. Τίποτα λιγότερο.

the morning after

Monkeys.. Ποιός θα το περίμενε; Πάντα πίστευα οτι για μήνες θα άκουγα καταθλιπτικά εμβατήρια και πιάνο εκδοχές του claire de lune.

"Αξίζω", ακούω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει από τον πάτο που τον έχω στείλει. Εγώ, στην άκρη του πηγαδιού, κάνω δημόσιες σχέσεις με τους φόβους μου και τους γνωστούς-άγνωστους της ζωής μου.

Χωρισμός. 8 γράμματα, μία σημασία.

Προχωράω.
Αλλά πρώτα το ζώ. Γιατί ένας χωρισμός είναι ένας μικρός (ή μεγαλύτερος) θάνατος. Ο θάνατος της συνήθειας, των συναισθημάτων, των λόρων της αγάπης.

Σκεπτόμενος εσένα και εσένα, κατάλαβα οτι στο τέλος το μόνο που μένει είναι η ψυχή. Cheesy μεν, αληθινό δε. Δε μου χει μείνει κάτι άλλο. Οι τσακωμοί ξεχάστηκαν, η αναμονή και ο έρωτας σοβατίστηκαν, οι φωτογραφίες σβήστηκαν, τα δώρα σου έπαψαν να σε θυμίζουν, τα νεύρα σου έπαψαν να με τρομάζουν, και το μόνο που έμεινε έιναι η ψυχή σου. Και όλες οι στιγμές που την αντίκρυσα, την αγκάλιασα, την άφησα να παίξει με τη δική μου. Νοιώθω οτι την ξέρω, οτι την αγαπώ, και αυτό δεν θα το αλλάξει κανένας σύγχρονος εγωισμός, κανένα post στο facebook, καμία περίεργη ματιά, κανένα υπονοούμενο.

Μου λείπουν οι στιγμές που σε είχα αγκαλία. Και ξέρεις, αυτό είναι ανεκτίμητο. Αλλά, ξέρεις, μου λειψε και ο εαυτός μου. Είναι καιρός να τον ανεβάσω από το πηγάδι. Η θέση μου είναι στον κήπο μας.

"Θα σ'αγαπώ για πάντα"
Θα ήθελα να μπορώ να το φωνάξω λίγο πριν τον αποχαιρετισμό. Θα ήθελα να με είχες αφήσει να το νοιώσω.

Τελικά οι πρώην είναι σαν τα αγάλματα. Έχουν τη θέση τους μέσα στον κήπο αλλά είναι γκρι και μαρμάρινα.

I don't need another showcase.

Σκνίπες και Tiersen

Και πάνω εκεί που νομίζες πως όλα έχουν τελειώσει, και η ζωή συνεχίζεται, και τα πουλιά κελαηδούν ξανά, ζωηρά και ανοιξιάτικα, εμφανίζεται ΑΥΤΟΣ.

Πάνω που πας να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα, μια αρχή, τον βρίσκεις μπροστά σου. Να σου βάζει τρικλοποδιές.

Φυσικά μιλάω για το φόβο. Το φόβο του άγνωστου, το φόβο της επιτυχίας, το φόβο του αύριο που έχεις ήδη ζήσει στο μυαλό σου από χθες.

Μου τη σπάει το μπαγιάτικο μέλλον. Τα προδιαγεγραμμένα μονοπάτια. Η μουντίλα του Λονδίνου χωρις την χλίδα της Oxford και το πράσινο του Hyde Park.

Ζώ με έναν τρόπο που μου παρέχει τα πάντα. Φαγητό, στέγη, μετακίνηση, πρόσβαση στην άθληση και στη διασκέδαση. Θα έπρεπε να σηκώνομαι κάθε μέρα ευχαριστώντας το σύμπαν που δεν αναγκάστηκα να χάσω το ένα μου χέρι στον πόλεμο στην Αφρική και που η μητέρα μου δεν μου κληρονόμησε το AIDS.

Η ζωή μπορεί να είναι άδικη. Από 1 άτομο μέχρι 10.000.000 ανθρώπους. 300.000 νέοι φοιτητές κάθε χρόνο και ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί; Γιατί δεν μας το λέτε από πριν να φύγουμε; Γιατί να περάσεις όλο αυτό στην τρίτη λυκείου απλά για να χωνέψεις μετά όλα αυτά που αρνιόσουν να πιστέψεις ως teenager;

Επειδή έχω κουραστεί με την μοιρολατρική μου συμπεριφορά, δεν θα ξανακάνω ποστ μέχρι να έχω βρει μια οριστική διαφυγή σε όλο αυτο. Νοιώθω οτι είναι κοντά.

White tank tops.

it kinda makes sense now/εξιλέωση

Σκέφτομαι. Τί μπορεί να σε έκανε έτσι; Ποιά είναι η ιστορία σου; Και γιατί με μεγάλωσες έτσι; με αυτές τις συγκεκριμένες ανησυχίες, αυτούς τους ύποπτους φόβους; αυτές τις μεταμεσονύκτιες στάλες ιδρώτα στο μέτωπό σου;

δεν κάπνιζες.

νόμιζες πως απλά θα έφευγε.




damn, I wish you'd find a lover.

kitrines meres

Σκόνη παντού

στον ουρανό
στο δωματιό μου
στα τσιγάρα
στα βιβλία


Σήμερα όλοι μου γκρινιάζουν! πως γίνεται αυτό; λες και είναι συνεννοημένοι.

Τις τελευταίες μέρες (από το Σάββατο, και μετά), σκέφτομαι τους λώρους που κρατάω με την οικογένεια μου, και κατά πόσο θα έπρεπε να τους κόψω. Είναι εύκολο να είσαι ανεξάρτητος στην Ελλάδα; Θέλω να βρω κάποιον που τα έχει καταφέρει στα 22 και να μου πει πώς ακριβώς το έκανε! Θέλω το DIY tutorial του 'φεύγω, μετακομίζω, ανεξαρτητοποιούμαι'.

Επίσης, υπάρχει το αιώνιο θέμα της αιώνιας φοίτησης.
Πόσο καλό είναι να κάθεσαι 3 χρόνια παραπάνω σε κάθε σχολή; Θέλω να πω ότι, στο εξωτερικό, είσαι signed, sealed kai delivered στα 22, στο θέμα του bachelor τουλάχιστον. Τι πιθανότητες έχω, αν βγω στην αγορά εργασίας στα 25;

Από την άλλη, έχω πει πως αν δεν καταφέρω να κάνω τίποτα με το πανεπιστήμιο, θα γίνω μοντέλο για εσώρουχα στη βιοτεχνία της γειτονιάς. Ή θα πουλήσω όλα όσα έχουμε και θα πάω ένα τεράστιο ταξίδι στην Νέα Υόρκη. Ή και τίποτα.

Και αυτό το τίποτα με τρομάζει όσο τίποτα άλλο.
Άν με ρωτήσεις, θα ήθελα να ζω σε ένα μικρό αστικό διαμέρισμα, με πορτοκαλί τοίχους και φυτά. Τί με κρατάει πίσω;

Στο σεμινάριο NLP που παρακολουθώ, θίγουμε ακριβώς αυτό το ζήτημα. Τί μας κρατάει από το να κάνουμε τον κόσμο δικό μας; Ή τέλος πάντων, αν όχι όλο τον κόσμο τότε απλά ένα μικρό διαμέρισμα με πορτοκαλί τοίχους και φυτά.

Στον αντίποδα, έχω τη φυσική που με βρίζει από μια γωνία που την έχω παρατήσει. Έχω ξεχάσει τί εστί παράγωγος και Νεύτωνας. Κάτι μου λέει οτι φέτος θα θυμηθώ το λύκειο. Το χω ανάγκη να αισθανθώ χρήσιμος, και άν το κατάφερα κάποτε φτιάχνοντας τσιαπάτες στα Evergreen, μπορώ να το κάνω και εδώ, με εργασίες και πρόοδο. Και νομίζω ότι ακούγομαι λίγο παραπάνω nerd απ'ότι θα έπρεπε. Χμμ.