I've got a paper heart

Πέμπτη βράδυ. Το διαμέρισμα μου μυρίζει καπνό. Μόλις έφυγε η Τόνι. Ζέστανα ένα χαλαρωτικό τσάι με 30 σταγόνες βαλεριάνας.

Καθώς οδηγούσα σκεφτόμουν. "Όταν κάτι σε ρίχνει, κάνε τέχνη και νίκησε το". Είμαι καλλιτέχνης και έχω 'μαλώσει' με το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου. Την τέχνη μου. Μου λείπει. Θα την φέρω ξανά στη ζωή μου.

Τώρα τελευταία ξεχνάω, σχεδόν τα πάντα. Η ταινία του μυαλού μου υπολειτουργεί. Μήπως είναι το φθινόπωρο; Μήπως είναι το άγχος; Στο παρελθόν, πάντως, αυτός έχει υπάρξει 'δημιουργικός λήθαργος', και το κατάλαβα εκ των υστέρων.

Σε λίγες εβδομάδες ξεκινάω δουλειά. Θα παίζω μουσική στο 'Εννέα' στο Θησείο. Περιμένω πως και πως να μπω στην δράση! Σχολή, δουλειά, γερμανικά.. Μου λείπει η καθημερινότητα, η πραγμάτωση μικρών και μεγάλων στόχων, οι φιλοδοξίες. Είναι ωραίο να συμφιλιώνεσαι και πάλι με τον ονειροπόλο εαυτό σου.

Αγαπώ τη χαρά και την καλοπέραση! Θα μου πεις, και σε ποιόν δεν αρέσουν αυτά. Θέλω να είμαι καλά. Ουσιαστικά, όμως.

Επίσης, σκέφτομαι να ψάξω και για τετράωρη καθημερινή δουλειά. Έχετε να προτείνετε τίποτα; Άτιμη ανεργία, όπου και αν ρώτησα μέχρι στιγμής είναι όλα καλυμμένα.

Πέρασα τις δύο προηγούμενες νύχτες στο κέντρο, από μαγαζί σε μαγαζί, και γυρνώντας σπίτι μετά τις 8 το πρωί, οπότε σήμερα θέλω να κοιμηθώ νωρίς! Και να αφήσω το www.rainymood.com να κάνει τη δουλειά.

Υ.Γ. Είδα σήμερα το "Paper Heart". Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν ιδέα από αγάπη, όπως και εγώ. Δείτε το trailer.

Σκνίπες και Tiersen

Και πάνω εκεί που νομίζες πως όλα έχουν τελειώσει, και η ζωή συνεχίζεται, και τα πουλιά κελαηδούν ξανά, ζωηρά και ανοιξιάτικα, εμφανίζεται ΑΥΤΟΣ.

Πάνω που πας να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα, μια αρχή, τον βρίσκεις μπροστά σου. Να σου βάζει τρικλοποδιές.

Φυσικά μιλάω για το φόβο. Το φόβο του άγνωστου, το φόβο της επιτυχίας, το φόβο του αύριο που έχεις ήδη ζήσει στο μυαλό σου από χθες.

Μου τη σπάει το μπαγιάτικο μέλλον. Τα προδιαγεγραμμένα μονοπάτια. Η μουντίλα του Λονδίνου χωρις την χλίδα της Oxford και το πράσινο του Hyde Park.

Ζώ με έναν τρόπο που μου παρέχει τα πάντα. Φαγητό, στέγη, μετακίνηση, πρόσβαση στην άθληση και στη διασκέδαση. Θα έπρεπε να σηκώνομαι κάθε μέρα ευχαριστώντας το σύμπαν που δεν αναγκάστηκα να χάσω το ένα μου χέρι στον πόλεμο στην Αφρική και που η μητέρα μου δεν μου κληρονόμησε το AIDS.

Η ζωή μπορεί να είναι άδικη. Από 1 άτομο μέχρι 10.000.000 ανθρώπους. 300.000 νέοι φοιτητές κάθε χρόνο και ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί; Γιατί δεν μας το λέτε από πριν να φύγουμε; Γιατί να περάσεις όλο αυτό στην τρίτη λυκείου απλά για να χωνέψεις μετά όλα αυτά που αρνιόσουν να πιστέψεις ως teenager;

Επειδή έχω κουραστεί με την μοιρολατρική μου συμπεριφορά, δεν θα ξανακάνω ποστ μέχρι να έχω βρει μια οριστική διαφυγή σε όλο αυτο. Νοιώθω οτι είναι κοντά.

White tank tops.

cheese

Είναι πάλι ξημέρωμα, και πάλι ξημερώθηκα editάροντας βίντεο στον υπολογιστή, με ένα μισοάδειο πακέτο marlboro lights.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω τα πιο περίεργα όνειρα... άνθρωποι απο το παρελθόν μου, άσχετα γεγονότα, άσχετα τραγούδια μπλέκονται μεταξύ τους, ξυπνώντας με με βία και αφήνοντάς με να βγάζω ,αβάσιμα ίσως, συμπεράσματα για το υποσυνείδητό μου.

Είναι σαν το μυαλό μου να θέλει να κάνει μια much needed εκκαθάριση. Ένα format. Να τα βάλει όλα σε μια σειρά από μόνο του και να μου επιτρέψει αυτό που δεν επιτρέπω συνειδητά ή ασυνείδητα στον εαυτό μου: μια αναπνοή.

Η λογική μου λέει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου μου αρνείται να πειστεί ότι υπάρχει φως πέρα από την κλεισούρα του "δεν αξίζω".

Αναλογίζομαι ότι προκειμένου να σηκώσω το βάρος που, με δυσκολία, σέρνω κάθε μέρα στις πλάτες μου, θα έπρεπε να ήμουν υπέρ-άνθρωπος.

Θέλω να κάνω τόσα πράγματα... να δω πόλεις όπως το Βερολίνο, να ταξιδέψω, να κάνω μαθήματα γραφιστικής, να πάρω καινούργια παπούτσια και μια ζακέτα όπως την ονειρεύομαι, να μάθω να παίζω τα rifs του "Pieces of me" στην κιθάρα, να γνωρίσω όλα τα χρώματα με τους κωδικούς τους, να πηγαίνω βόλτα τον σκύλο μου, να ξυπνάω πρωί και να κάνω έρωτα με τον ήλιο. Τον αγαπώ.

I want my urban fairytale.

So it's me VS depression.