σκόρπισα;

Είχα 1000 κομμάτια
ενωμένα σε μια μεγάλη σημαία.

Σου δωσα 2 ποστ - ιτ
Και όλο το πακέτο
και οσο γραφω αυτες τις μαλακιες παλι σκεφτομαι οτι κανω μια μαλακια και μιση γιατι πολυ απλα δεν θα το διαβασει κανενας και εγω αυριο θα ειμαι παλι ο ιδιος και απλα θα ακουσω μια καλη μαλακια για το ποσο καλα ξερω να γραφω και οτι θα επρεπε να γραφω σεναρια.


Αλλα ξέρεις ποιο ειναι το καλυτερο σεναριο;

Αυτο που σε ποναει.

Και μενα δεν ποναει κανενας σας, πιο πολυ απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Εγω με φτύνω και εγώ με εκθειάζω. Εγώ με γαμάω και εγώ με γλύφω. Και μια μέρα θα τα συγκεράσω όλα σε ένα, σε ένα μαγικό και σκατένιο οικοδόμημα με 2 αρχίδια και ένα πούτσο.

Και ξέρω οτι δεν ειμαι γλυκούλης. Ουτε τώρα ούτε ποτέ. Daddy, θελω να πεθάνεις. Μέσα μου. Βαρέθηκα να γυρνάω με τα κουρέλια σου.

Και ναι, τώρα ρίχνω δόνηση. Και ζω την μαλακία μου, και την καταθλιψη μου και είναι ολη δικη μου. Γνωριμη και σαπια.

Αναπνέω καπνό. So what? Δεν είναι κάθε μέρα λιβάδι.

Δεν έχω κανένα ταλέντο και καμία αρετή. In fact η μόνη μου αρετή κρύβεται ανάμεσα σε ηλεκτρονικές παγοκύστες και τάπερ και variety platters. Και ναι, με γαμήσατε όλοι. Φχαριστηθήκατε; Ελπίζω να το φχαριστηθήκατε γιατί για μένα ήταν one hell of a ride.

Και ναι, έχω κόμπλεξ. Αν είχες ζήσει τη ζωή μου θα είχες περισσότερα.
Και ναι, έχω μαλακισμένες συμπεριφορές. Και τις θάβω για ένα neon wall.
Και ναι, έχω πέτρα, και είναι από όλες εκέινες τις φορές που σκέφτηκα οτι είναι ωραίο να σε αντιγράφω, να παίζω με αυτά που έμαθα, να σε κοιτάω με 2 τεράστια μάτια, να σε ακούω, να μη σε νοιώθω.

Πέρασα απο το nobody's home, στο 505, στο origin of love, και πίσω. Και κατάλαβα κάτι. Δύο σάπιοι κόσμοι δεν αλλάζουν παρά μόνο αν τους κάψεις. Παρα μόνο αν τους διαλύσεις. Παρά μόνο αν τους σκοτώσεις.

Who said Billy has to be the same again? Ποιος λεει οτι δε θα ναι;

Δε θελω σχόλια.

Πίτες και τσάι

Κοιμάμαι. Με ξυπνάς.
Είναι χαράματα. Βλέπω τα μάτια σου να με κοιτάνε με ανυπομονησία.
Σήμερα θα μαζέψω μύρτιλα. Θα κάνεις πίτα, μου χεις πει.
Νευριάζεις που δεν κόβω τα κοτσάνια. Ποτέ δεν έκοβα τα κοτσάνια.
Στον κήπο μας. Η τσουκνίδα που είχα βάλει έχει φυτρώσει. Κόβω δύο ματσάκια.
Θέλω να κάνω τσάι και να το βάλω στο παλιό ψυγείο μας.
Μεσημεριάζει. Μου λες οτι η πίτα θα αργήσει. Τα χέρια σου είναι μπλέ από τα μύρτιλα. Είναι ίδια με τότε.
Καθώς βράζω το νερό, στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα σου, να πλατσουρίζεις με το νερό στην άκρη της πισίνας. Πόσα πράγματα μου έμαθες όλα αυτά τα χρόνια. Πόσα πράγματα κράτησα.
Με φωνάζεις στο τραπέζι.
Έχεις στρώσει ένα καρό τραπεζομάντηλο, με δύο πιάτα. Είναι τα αγαπημένα σου. Τα είχαμε πάρει μαζί από το Λονδίνο. Η πορσελάνη έχει ξεφτίσει στην άκρη.
Το σπίτι ειναι μικρό αλλά μας χωράει. Ξεχειλίζει από εμάς.
Τα μάτια σου είναι καταγάλανα. Με ζαλίζουν ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετα.
Σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει η πίτα σου. Σου γεμίζω το ποτήρι με τσαι.
Πάμε βόλτα στον κήπο. Είχες φυτέψει μια μουριά. Από κάτω έχουν φυτρώσει τσουκνίδες.
Με φιλάς. Και πεθαίνω. Η καρδιά μου δεν αντέχει. Είμαι ογδόντα χρονών.
Με κρατάς στην αγκαλιά σου. Φωνάζεις, κλαις. "Σ'αγαπώ". Είναι η πρώτη φορα που μου το λες και δεν το ακούω.
Αλλά το ξέρω. Σ'αγαπώ και εγώ. Είναι όμως αργά για να γυρίσω πίσω.
Στο ψελίζω, φεύγοντας.
Χορτάτος απο πίτα και τσάι.

Και έτσι όπως με κοιτάς, πεθαίνεις και εσύ.
Σκασμένος από πίτα και τσάι.

ένα απόγευμα με την οικογένεια Data

Ο μπαμπάς μου κλάνει μέσα στη μούρη μου. Τί αριστοκρατικοί τρόποι!

Η μαμά μου βρίζει θεούς και γάτες στο μπαλκόνι για την βρώμα, την ακαταστασία και τη σκόνη που έχει διεισδύσει σε κάθε... κύτταρο του εγκεφάλου της, επιτρέψτε μου να πώ.

Και αν αναρωτιέστε γιατί εκφράζομαι κατ αυτόν τον τρόπο, θα σας παραπέμψω στην αρχή του ποστ και στους αριστοκρατικούς τρόπους που χαρακτηρίζουν την οικογένεια Data.

Η γιαγιά μου συζητάει με τη γάτα, προσπαθώντας να την πείσει οτι έχει ήδη φάει και οτι το φακελάκι Whiskas me 0,0001% σολωμό που βρίσκεται στον πάγκο της κουζίνας είναι το μεσημαριανό της για αύριο.

Εγώ από την άλλη, έφτιαξα την πιο ωραία σαλάτα με σολωμό πού έχει φτιάξει ποτέ άνθρωπος, στέλνω e-mail στο Ghoete για να πάρω πληροφορίες για το Βερολίνο και προσπαθώ να συγκεντρώσω τη σκέψη μου ανάμεσα σε ρεψίματα, φωνές και νιαουρητά.

Και μετά πέφτει στο τραπέζι μια καινούργια ιδέα! Να αγοράσουμε μια ψηφιακή κορνιζα!
Ορόσημο κάθε δεμένης οικογένειας που δεν έχει χρέη, μόλις έμαθα οτι παίζει και ταινίες.

Ο μπαμπάς με βλέπει να καπνίζω και νοιώθω να εισπνέει την απογοήτευση. Ποιός χέστηκε; Στα 23 μας, οι επιλογές μας είναι δικές μας.

Γιατί πρέπει να φωνάζει τόσο πολύ όταν μιλάει στο τηλέφωνο; Μάλλον είναι κατάλοιπο των τηλεφωνικών γραμμών στη Λάρισα, μαζί με ένα ελαφρό αξάν, ειδικά όταν συγχίζεται.

Χάσαμε το σκυλί! Το ξέχασε η γιαγιά μου έξω από την πόρτα. Φώναζε ο γείτονας να την μαζέψουμε. Είναι όλοι καλά, επιβιώσαμε και από αυτό. Άν και νομίζω κατά βάθος το κάνει επίτηδες για να προσθέτει σασπενς στις φωνες, τα ρεψιδια και τα νιαουρητά.

'Μιλάω με Ghoete! Αφήστε με να συγκεντρωθώ!'. Αυτός ήμουν εγώ.
'Από που κατεβάζεις mp3; Ξέρω μια κοπέλα που πάει φέτος Βερολίνο, για να σε βοηθήσει.' Αυτός ήταν ο μπαμπάς μου.
'Ο Άρης δεν με πήρε τηλέφωνο. Έχει μια γνωστή στο Ghoete'. Αυτή ήταν η μαμά μου.
'Γύρισε μωρέ η καψερή. Είδες που σας το πα οτι δεν θα φευγε;'. Αυτή ήταν η γιαγιά μου.

Και μάνι μάνι ήρθε η ώρα να κλείσω το λάπτοπ της μάνας μου, να πάω να ντυθώ και να ετοιμαστώ για ένα ακόμα βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, με φίλους που τα πιό πολλά από αυτά που έχουν να μου πουν τα ξέρω ήδη.

I've got a paper heart

Πέμπτη βράδυ. Το διαμέρισμα μου μυρίζει καπνό. Μόλις έφυγε η Τόνι. Ζέστανα ένα χαλαρωτικό τσάι με 30 σταγόνες βαλεριάνας.

Καθώς οδηγούσα σκεφτόμουν. "Όταν κάτι σε ρίχνει, κάνε τέχνη και νίκησε το". Είμαι καλλιτέχνης και έχω 'μαλώσει' με το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου. Την τέχνη μου. Μου λείπει. Θα την φέρω ξανά στη ζωή μου.

Τώρα τελευταία ξεχνάω, σχεδόν τα πάντα. Η ταινία του μυαλού μου υπολειτουργεί. Μήπως είναι το φθινόπωρο; Μήπως είναι το άγχος; Στο παρελθόν, πάντως, αυτός έχει υπάρξει 'δημιουργικός λήθαργος', και το κατάλαβα εκ των υστέρων.

Σε λίγες εβδομάδες ξεκινάω δουλειά. Θα παίζω μουσική στο 'Εννέα' στο Θησείο. Περιμένω πως και πως να μπω στην δράση! Σχολή, δουλειά, γερμανικά.. Μου λείπει η καθημερινότητα, η πραγμάτωση μικρών και μεγάλων στόχων, οι φιλοδοξίες. Είναι ωραίο να συμφιλιώνεσαι και πάλι με τον ονειροπόλο εαυτό σου.

Αγαπώ τη χαρά και την καλοπέραση! Θα μου πεις, και σε ποιόν δεν αρέσουν αυτά. Θέλω να είμαι καλά. Ουσιαστικά, όμως.

Επίσης, σκέφτομαι να ψάξω και για τετράωρη καθημερινή δουλειά. Έχετε να προτείνετε τίποτα; Άτιμη ανεργία, όπου και αν ρώτησα μέχρι στιγμής είναι όλα καλυμμένα.

Πέρασα τις δύο προηγούμενες νύχτες στο κέντρο, από μαγαζί σε μαγαζί, και γυρνώντας σπίτι μετά τις 8 το πρωί, οπότε σήμερα θέλω να κοιμηθώ νωρίς! Και να αφήσω το www.rainymood.com να κάνει τη δουλειά.

Υ.Γ. Είδα σήμερα το "Paper Heart". Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν ιδέα από αγάπη, όπως και εγώ. Δείτε το trailer.

Go West boy

Γιατί μπήκα πάλι στον υπολογιστή;
Για να ξεφύγω.

Τα μότο μου δεν πιάνουν. Καθρεφτίζονται σε σένα και χάνονται.

Πότε θα σταματήσω να καπνίζω;
Στο τέλος του κόσμου.

Είναι αργά, και όμως είναι πολύ νωρίς.
Και αν η εναλλαγή των εποχών είναι απλά ένα τεράστιο, επαναλαμβανόμενο mood swing? Αν η ίδια η φύση είναι φτιαγμένη έτσι, γιατί εμένα δεν μου επιτρέπεται να έχω mood swings?

Είμαι αλλεργικός. Και όσα και αν δίνω, ποτέ δε μου φαίνονται αρκετά. Πώς ήταν τότε, πρίν τις σχέσεις;

Έχω ξεχάσει τα πάντα. Πού είναι ο διακόπτης ON του μυαλού; Και πώς ακριβώς το βάζεις στο OFF τα βράδια;

Έμπνευση ή ταλέντο ή τύχη μεθούν και σου φέρνουν επιτυχία;

Πριν πολλά χρόνια, πριν μεγαλώσω. Γιατί μεγάλωσα νωρίς; Γιατί έπρεπε να επιτρέψω στον εαυτό μου να ζήσει εφηβεία ενώ ήξερα οτι κατά βάθος δεν τη χρειάζομαι;

Ήμουν ένα πρωί, στο κρεβάτι της μάνας μου. Θα χα 38 γιατί δεν μ'άφησε να πάω σχολείο. Η παλιά Hitachi έπαιζε ένα τραγούδι που η αναλογική κεραία δεν μου επέτρεπε να ακούσω καθαρά. Το μόνο που συγκράτησα ήταν η μελωδία. Την ψιθύριζα στον εαυτό μου κάθε φορά που νόμιζα ότι μπορείς να μου κάνεις κακό. Χρόνια μετά έμαθα οτι λέγεται "Go West".

Μαθημένη ανημποριά. Μήπως αυτό είναι το κληροδότημά σου; "I'm moody, I'm messy, I get restless and it's senseless."

Χρόνια πριν είπα ότι θα σε κάνω ευτυχισμένο.
Χρόνια πριν δεν ήξερα ότι εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να σε κάνω ευτυχισμένο.

Θέλω να ξυπνήσω, πριν σε γνωρίσω.