dear dad

this day will be nothing like it used to.

you will not be on my mind.

and i will be free.





ΑΞΙΖΩ!

γκουντμόρνινγκ

καλημέρα κόσμε!

δεν έχω τσιγάρα, το δηλώνω!

παρ'όλα αυτά, i'm ready to start my day!

λεω για αρχη να παω για περπάτημα εδώ γύρω και μετά να κάνω ένα ζεστό μπάνιο και να φύγω για τη σχολή!

δεν έχω κοιμηθεί αλλά ποιός κοιμάται στις μέρες μας;

επισης, im really excited about scheduling myself!

και για ενα-δυο τηλεφωνήματα που θέλω να κάνω

και ένα πλάνο ημέρας

και im crazy

cheese

Είναι πάλι ξημέρωμα, και πάλι ξημερώθηκα editάροντας βίντεο στον υπολογιστή, με ένα μισοάδειο πακέτο marlboro lights.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω τα πιο περίεργα όνειρα... άνθρωποι απο το παρελθόν μου, άσχετα γεγονότα, άσχετα τραγούδια μπλέκονται μεταξύ τους, ξυπνώντας με με βία και αφήνοντάς με να βγάζω ,αβάσιμα ίσως, συμπεράσματα για το υποσυνείδητό μου.

Είναι σαν το μυαλό μου να θέλει να κάνει μια much needed εκκαθάριση. Ένα format. Να τα βάλει όλα σε μια σειρά από μόνο του και να μου επιτρέψει αυτό που δεν επιτρέπω συνειδητά ή ασυνείδητα στον εαυτό μου: μια αναπνοή.

Η λογική μου λέει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου μου αρνείται να πειστεί ότι υπάρχει φως πέρα από την κλεισούρα του "δεν αξίζω".

Αναλογίζομαι ότι προκειμένου να σηκώσω το βάρος που, με δυσκολία, σέρνω κάθε μέρα στις πλάτες μου, θα έπρεπε να ήμουν υπέρ-άνθρωπος.

Θέλω να κάνω τόσα πράγματα... να δω πόλεις όπως το Βερολίνο, να ταξιδέψω, να κάνω μαθήματα γραφιστικής, να πάρω καινούργια παπούτσια και μια ζακέτα όπως την ονειρεύομαι, να μάθω να παίζω τα rifs του "Pieces of me" στην κιθάρα, να γνωρίσω όλα τα χρώματα με τους κωδικούς τους, να πηγαίνω βόλτα τον σκύλο μου, να ξυπνάω πρωί και να κάνω έρωτα με τον ήλιο. Τον αγαπώ.

I want my urban fairytale.

So it's me VS depression.

today was a fairytale

Kalimera kosme


i telos pantwn, kalispera sto diko sas systima.



I'm taking this huge BRB, to work with myself. And I love it.




Today was a fairytale, it must have been the way you kissed me......

Απόγευμα.

I've paid my dues to you father. Now it's high time I'm gone.

Έχω κάτι μέρες να δω το φώς της μέρας. Και μάλλον μου κάνει καλό. Σκέφτομαι διάφορα. Και ανακαλύπτω πόση δύναμη έχω.

Χθές δεν πήγα στο σεμινάριο ψυχολογίας που παρακολουθώ. Και δεν ενημέρωσα την καθηγήτρια, επίσης.
Πώς την παλεύαμε στο γυμνάσιο; Καθημερινή κούραση, διάβασμα, homework, ιδιαίτερα. Νομίζω πως 12-18 είναι από τις περιόδους που δουλεύεις πιο πολύ από ποτέ (αν διαβάζεις, σαφώς).

Μου έχουν τελειώσει τα τσιγάρα και έχω πολύ διάβασμα για αύριο. Το μισό μου δωμάτιο που ήταν κολλημένο στους τοίχους με κάτι σαν blue tack, αποφάσισε σήμερα να πέσει. Μοιάζει τόσο άδειο. Επίσης έχω ένα τεράστιο σωρό από ρούχα που περιμένουν να τα βάλω στην ντουλάπα. Γιατί δεν είναι αυτόνομα τα ρούχα; Τα βαριέμαι.

Είναι απίστευτο.. Έχω ακόμα κάτι χριστουγεννιάτικα δώρα να δώσω και κοντεύει να μπει ο Φλεβάρης. WTF?

Η κατάσταση στο σπίτι μου είναι ολίγον τι fucked up. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Απλά με έχουν πρήξει! Και κάθε φορά που ασχολούμαι με αυτό το ζήτημα, αισθάνομαι σαν τα 16χρονα απο τις διαφημίσεις της Fanta.
Πάντα είχα την εντύπωση πως στα 22 μου, τα πράγματα στο σπίτι θα καλυτέρευαν (στο θέμα επικοινωνία, τουλάχιστον). Φαίνεται ότι το πρόβλημα δεν ήμουν εγώ, τελικά. Δεν είναι και πολύ εύκολο να είσαι ο ενήλικος, στη σχέση με τους γονείς σου!
Αρνούμαι να χωνέψω ότι δεν είναι 'ήρωες', όπως τους είχα στο μυαλό μου. Πόσο μάλλον να τους βάλω tags όπως 'μικροαστός', 'μίζερος' και 'άχρηστος'.

let me out this misery.