I've got a paper heart

Πέμπτη βράδυ. Το διαμέρισμα μου μυρίζει καπνό. Μόλις έφυγε η Τόνι. Ζέστανα ένα χαλαρωτικό τσάι με 30 σταγόνες βαλεριάνας.

Καθώς οδηγούσα σκεφτόμουν. "Όταν κάτι σε ρίχνει, κάνε τέχνη και νίκησε το". Είμαι καλλιτέχνης και έχω 'μαλώσει' με το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου. Την τέχνη μου. Μου λείπει. Θα την φέρω ξανά στη ζωή μου.

Τώρα τελευταία ξεχνάω, σχεδόν τα πάντα. Η ταινία του μυαλού μου υπολειτουργεί. Μήπως είναι το φθινόπωρο; Μήπως είναι το άγχος; Στο παρελθόν, πάντως, αυτός έχει υπάρξει 'δημιουργικός λήθαργος', και το κατάλαβα εκ των υστέρων.

Σε λίγες εβδομάδες ξεκινάω δουλειά. Θα παίζω μουσική στο 'Εννέα' στο Θησείο. Περιμένω πως και πως να μπω στην δράση! Σχολή, δουλειά, γερμανικά.. Μου λείπει η καθημερινότητα, η πραγμάτωση μικρών και μεγάλων στόχων, οι φιλοδοξίες. Είναι ωραίο να συμφιλιώνεσαι και πάλι με τον ονειροπόλο εαυτό σου.

Αγαπώ τη χαρά και την καλοπέραση! Θα μου πεις, και σε ποιόν δεν αρέσουν αυτά. Θέλω να είμαι καλά. Ουσιαστικά, όμως.

Επίσης, σκέφτομαι να ψάξω και για τετράωρη καθημερινή δουλειά. Έχετε να προτείνετε τίποτα; Άτιμη ανεργία, όπου και αν ρώτησα μέχρι στιγμής είναι όλα καλυμμένα.

Πέρασα τις δύο προηγούμενες νύχτες στο κέντρο, από μαγαζί σε μαγαζί, και γυρνώντας σπίτι μετά τις 8 το πρωί, οπότε σήμερα θέλω να κοιμηθώ νωρίς! Και να αφήσω το www.rainymood.com να κάνει τη δουλειά.

Υ.Γ. Είδα σήμερα το "Paper Heart". Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν ιδέα από αγάπη, όπως και εγώ. Δείτε το trailer.

Go West boy

Γιατί μπήκα πάλι στον υπολογιστή;
Για να ξεφύγω.

Τα μότο μου δεν πιάνουν. Καθρεφτίζονται σε σένα και χάνονται.

Πότε θα σταματήσω να καπνίζω;
Στο τέλος του κόσμου.

Είναι αργά, και όμως είναι πολύ νωρίς.
Και αν η εναλλαγή των εποχών είναι απλά ένα τεράστιο, επαναλαμβανόμενο mood swing? Αν η ίδια η φύση είναι φτιαγμένη έτσι, γιατί εμένα δεν μου επιτρέπεται να έχω mood swings?

Είμαι αλλεργικός. Και όσα και αν δίνω, ποτέ δε μου φαίνονται αρκετά. Πώς ήταν τότε, πρίν τις σχέσεις;

Έχω ξεχάσει τα πάντα. Πού είναι ο διακόπτης ON του μυαλού; Και πώς ακριβώς το βάζεις στο OFF τα βράδια;

Έμπνευση ή ταλέντο ή τύχη μεθούν και σου φέρνουν επιτυχία;

Πριν πολλά χρόνια, πριν μεγαλώσω. Γιατί μεγάλωσα νωρίς; Γιατί έπρεπε να επιτρέψω στον εαυτό μου να ζήσει εφηβεία ενώ ήξερα οτι κατά βάθος δεν τη χρειάζομαι;

Ήμουν ένα πρωί, στο κρεβάτι της μάνας μου. Θα χα 38 γιατί δεν μ'άφησε να πάω σχολείο. Η παλιά Hitachi έπαιζε ένα τραγούδι που η αναλογική κεραία δεν μου επέτρεπε να ακούσω καθαρά. Το μόνο που συγκράτησα ήταν η μελωδία. Την ψιθύριζα στον εαυτό μου κάθε φορά που νόμιζα ότι μπορείς να μου κάνεις κακό. Χρόνια μετά έμαθα οτι λέγεται "Go West".

Μαθημένη ανημποριά. Μήπως αυτό είναι το κληροδότημά σου; "I'm moody, I'm messy, I get restless and it's senseless."

Χρόνια πριν είπα ότι θα σε κάνω ευτυχισμένο.
Χρόνια πριν δεν ήξερα ότι εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να σε κάνω ευτυχισμένο.

Θέλω να ξυπνήσω, πριν σε γνωρίσω.

Happy Berlin

Σήμερα και αύριο. Αυταπάτη.
Όταν δεν είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι, ο χρόνος μοιάζει ψεύτικος. Είχες ποτέ αυτό το συναίσθημα; Ότι κάνεις πράγματα απλά για να γίνουν, ότι ζεις έξω από τα νερά σου, ότι τίποτα δεν σε κάνει ευτυχισμένο. Αυτό ένοιωθα τα 4 από τα 5 τελευταία χρόνια.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα κάνω άλλο post, αν δεν είχα πρώτα ξεφύγει από την μαθημένη ανημποριά που με είχε πνίξει το καλοκαίρι.

Ε λοιπόν, να μαι!
Δεν ξέρω αν έχω κάνει 100 βήματα ή απλά ένα μεγάλο. Ξέρω όμως ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Είμαι 23. Και δεν έχω ασχοληθεί ποτέ πραγματικά, στο παρελθόν, με αυτό που θέλω να κάνω. Ήρθε ο καιρός. Και το πλάνο μου έχει ως εξής:

Θα παρακολουθήσω για ένα χρόνο το μονοετές πρόγραμμα της Βακαλό για εισαγωγή στα εικαστικά και τις τέχνες, προκειμένου να φτιάξω ένα πορτφόλιο μέσα από τις εργασίες και να εξοικειωθώ πιο πολύ με το σχέδιο στο χέρι.

Στη συνέχεια θα δώσω για καλών τεχνών στο Βερολίνο, και παράλληλα θα κάνω αιτήσεις για τα πανεπιστήμια της Σκωτίας. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα καλού interview και τύχης, φαντάζομαι.

Είμαι τόσο φοβισμένος για όλα αυτά. Κάπου είχα διαβάσει το "Do it, trembling if you must, but do it". Και με αυτό πορεύομαι. Κλείνω τα μάτια και πηδάω. Έχω μπροστά μου το στόχο μου και τον επιτυγχάνω.

Θα γίνω αυτό που ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Αυτό που πραγματικά είμαι. Τίποτα λιγότερο.

the morning after

Monkeys.. Ποιός θα το περίμενε; Πάντα πίστευα οτι για μήνες θα άκουγα καταθλιπτικά εμβατήρια και πιάνο εκδοχές του claire de lune.

"Αξίζω", ακούω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει από τον πάτο που τον έχω στείλει. Εγώ, στην άκρη του πηγαδιού, κάνω δημόσιες σχέσεις με τους φόβους μου και τους γνωστούς-άγνωστους της ζωής μου.

Χωρισμός. 8 γράμματα, μία σημασία.

Προχωράω.
Αλλά πρώτα το ζώ. Γιατί ένας χωρισμός είναι ένας μικρός (ή μεγαλύτερος) θάνατος. Ο θάνατος της συνήθειας, των συναισθημάτων, των λόρων της αγάπης.

Σκεπτόμενος εσένα και εσένα, κατάλαβα οτι στο τέλος το μόνο που μένει είναι η ψυχή. Cheesy μεν, αληθινό δε. Δε μου χει μείνει κάτι άλλο. Οι τσακωμοί ξεχάστηκαν, η αναμονή και ο έρωτας σοβατίστηκαν, οι φωτογραφίες σβήστηκαν, τα δώρα σου έπαψαν να σε θυμίζουν, τα νεύρα σου έπαψαν να με τρομάζουν, και το μόνο που έμεινε έιναι η ψυχή σου. Και όλες οι στιγμές που την αντίκρυσα, την αγκάλιασα, την άφησα να παίξει με τη δική μου. Νοιώθω οτι την ξέρω, οτι την αγαπώ, και αυτό δεν θα το αλλάξει κανένας σύγχρονος εγωισμός, κανένα post στο facebook, καμία περίεργη ματιά, κανένα υπονοούμενο.

Μου λείπουν οι στιγμές που σε είχα αγκαλία. Και ξέρεις, αυτό είναι ανεκτίμητο. Αλλά, ξέρεις, μου λειψε και ο εαυτός μου. Είναι καιρός να τον ανεβάσω από το πηγάδι. Η θέση μου είναι στον κήπο μας.

"Θα σ'αγαπώ για πάντα"
Θα ήθελα να μπορώ να το φωνάξω λίγο πριν τον αποχαιρετισμό. Θα ήθελα να με είχες αφήσει να το νοιώσω.

Τελικά οι πρώην είναι σαν τα αγάλματα. Έχουν τη θέση τους μέσα στον κήπο αλλά είναι γκρι και μαρμάρινα.

I don't need another showcase.

Σκνίπες και Tiersen

Και πάνω εκεί που νομίζες πως όλα έχουν τελειώσει, και η ζωή συνεχίζεται, και τα πουλιά κελαηδούν ξανά, ζωηρά και ανοιξιάτικα, εμφανίζεται ΑΥΤΟΣ.

Πάνω που πας να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα, μια αρχή, τον βρίσκεις μπροστά σου. Να σου βάζει τρικλοποδιές.

Φυσικά μιλάω για το φόβο. Το φόβο του άγνωστου, το φόβο της επιτυχίας, το φόβο του αύριο που έχεις ήδη ζήσει στο μυαλό σου από χθες.

Μου τη σπάει το μπαγιάτικο μέλλον. Τα προδιαγεγραμμένα μονοπάτια. Η μουντίλα του Λονδίνου χωρις την χλίδα της Oxford και το πράσινο του Hyde Park.

Ζώ με έναν τρόπο που μου παρέχει τα πάντα. Φαγητό, στέγη, μετακίνηση, πρόσβαση στην άθληση και στη διασκέδαση. Θα έπρεπε να σηκώνομαι κάθε μέρα ευχαριστώντας το σύμπαν που δεν αναγκάστηκα να χάσω το ένα μου χέρι στον πόλεμο στην Αφρική και που η μητέρα μου δεν μου κληρονόμησε το AIDS.

Η ζωή μπορεί να είναι άδικη. Από 1 άτομο μέχρι 10.000.000 ανθρώπους. 300.000 νέοι φοιτητές κάθε χρόνο και ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί; Γιατί δεν μας το λέτε από πριν να φύγουμε; Γιατί να περάσεις όλο αυτό στην τρίτη λυκείου απλά για να χωνέψεις μετά όλα αυτά που αρνιόσουν να πιστέψεις ως teenager;

Επειδή έχω κουραστεί με την μοιρολατρική μου συμπεριφορά, δεν θα ξανακάνω ποστ μέχρι να έχω βρει μια οριστική διαφυγή σε όλο αυτο. Νοιώθω οτι είναι κοντά.

White tank tops.