Who knows?

Stars fading,
but I linger on dear,
still craving your kiss.......





και μια μέρα ξυπνάς,

και περιμένεις,

αυτό που νόμιζες δεν ήρθε ποτέ, δε θα ρθει ποτέ,



πώς; αντίδραση;


η ζωή είναι απρόβλεπτη.



οι ευκαιρίες τελειώνουν,
εκεί που τις αφήνεις,
όχι εκεί που σου λένε οι άλλοι.



ΟΧΙ.


ε και;


στο χέρι σου είναι να κάνεις το όχι - ναι,
το ξύλο βροχή,
κτλ.


λοιπόν,
σήμερα,
θα ανοίξω το γραμματοκιβώτιο μου,
και θα δω το όχι μου σαν ναι,
και τα ξύλα σαν βροχή.



και μετά θα έρθω σπίτι για coffee & tv.


so we can start over again.

and if we don't behave, we'll be hoping down on one foot, looking through one eye

Αγαπητέ μπαμπά,
τί και αν με απορρίψεις; ξανά; πόσο πολύ θα αλλάξει αυτό που είμαι;


τί είναι η αγάπη;

τί ήταν

ο Γιώργος,

ο Αντώνης,


ο Moritz ;

ένα υποκατάστατό σου;

η ανάγκη για επιβεβαίωση οτι ακόμα μ'αγαπάς,
ακόμα και αν δεν το έδειξες,
σχεδόν ποτέ,
όταν μεγάλωνα.

τί ήταν τα ξενύχτια μου μπροστά από τα βιβλία;
ένας τρόπος να σε αναγκάζω να μου λες "μπράβο";
χωρίς να γεμίζει το στόμα σου
χωρίς ψυχή.

τί είναι αυτό που με κάνει και φοβάμαι το κρύο; να βγω στο χιόνι χωρίς παπούτσια;

πότε μου έδειξες οτι το να είμαι εγώ, θα με κάνει ευτυχισμένο;

έφτασα 24 και όμως ακόμα ψάχνω, ψάχνομαι, σκίζω το πορτραίτο μου κάθε λίγους μήνες, προσπαθώ να βρω ποιά φωτογραφία ταιριάζει καλύτερα δίπλα στις δικές σας.

Και όσο το βλέπω,
και όσο τα βλέπω,
και όσο πονάω σκίζοντας με,
και ράβοντας με ξανά,
τόσο πολύ καταλαβαίνω,
οτι δίπλα σου δεν υπάρχει χώρος μπαμπά,
δεν υπάρχει χώρος για ανάσα,
κατάπιες όλο τον αέρα εσύ,
έπνιξες και τη μαμά.
τη ζωή, μια ζωή, δύο ζωές.

Άν μπορούσα να στα πω κατάματα,
θα σου λεγα,
ντροπή σου,
μόνο αυτό.
Δεν περίμενα τίποτα παραπάνω,
από ταπεινή, φτωχή, αγάπη.
Γαμημένα συναισθήματα,
όχι δώρα.

Εμένα, το δώρο που ήθελα να μου είχες κάνει.
Εμένα, ως άνθρωπο,
Εμένα, ως οντότητα,
Εμένα, ως σύνολο,
Εμένα, ως πόδια και χέρια με δύναμη,
Εμένα, ως αγάπη,
για μένα
και για τον κόσμο
και για τους ανθρώπους

Εξήγησε μου πώς θα σε σκοτώσω μέσα μου,
πώς θα γίνει το φάντασμα σου σκιά,
πώς θα σταματήσω να σε ψάχνω,
απο δω και από κει,
εκεί που δεν καταλαβαίνω,
εκεί που δεν νοιώθω.

εκεί που πάντα νοιώθω,
ότι κάπου χρωστάω,
αγάπη,
λες και δεν έδωσα ότι ειχα,
3 φορές.

αυτή λοιπόν είναι,
η απαρχή,
της αγάπης μου.

words can't bring me down

 this story
this story
this boy
this story
this boy
this story
this story
story
story
story
story of my
story of my






let's say you get born in a family in the suburbs
έτσι είναι τα παιδιά που μεγάλωσαν στα μελίσσια
και πέρασαν τα 3 πρώτα τους χρόνια στον Πειραιά

before you know it, your addiction hits
before you know it, your addiction hits
before you know it, your addiction hits
before you know it, your addiction hits

before you know it, your addiction hits

η ψυχοσύνθεση βαριά

κανείς δεν καταλαβαίνει κανένα

και ξαφνικά

φως

μαγικό

εκεί για σένα,

άπλετο

μαγικό



είμαι όμορφος αλλά ποτέ δε θα είμαι αρκετός
είσαι όμορφος αλλά ποτέ δε θα είσαι ικανός
είναι όμορφος αλλά ίσως τα καταφέρει



δίνω ευκαιρίες μόνο σε τρίτους

αυτό το τραγούδι ειναι φάλτσο
φάλτσο
φάλτσο


γιατί είμαι όμορφος, ότι και αν συμβεί

και μετά το γαμήσι που λέγεται ζωή

μην αφήσεις

μην αφήσεις την ελπίδα να ψοφήσει
ελπίδα σημαίνει χαρά,
να χεις να ζεις

τί είναι αυτό που θες;
μια σωτηρία που δε θα σε σώσει
ενα δρομο που δε θα χτίσεις
μια γεφυρα για τις πιστωτικες σου καρτες


κι ας μου λενε τοσα
εγω αυτο χρειαζομαι

ανασα στα πνευμονια μου

ολα
ειναι
εκει
στη
γαμωζωη
στην γαμημενη πανεμορφη ζωη

dancing on my own

ναι το ξέρω, είναι ωραία εδώ
ναι το ξέρω, είναι γνώριμα εδώ
ναι το ξέρω, είναι ζεστά εδώ
ναι το ξέρω, πόσο μ'αγαπάτε
ναι το ξέρω, πως θα ζούσα μαζί σας 3 ζωές



αλλά πρέπει να,
να χορέψω μόνος μου.


και ναι το ξέρω οτι φοβάμαι,  αλλά στο τέλος θα τα καταφέρω
με τα φτερά σας, Μαίρη και Δημήτρης
φτιάχνουν Βασίλη


θα είμαι καλά. θα κοιτάω μπροστά. θα πετάω ψηλά. θα πετάμε μαζί.

Ευχαριστώ.