better in time

συγγνώμη που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου... νομίζω οτι ακόμα και να μπορούσα, δε θα το έκανα...
μόνο μη μου πεις οτι όλα αυτά ήταν μάταια... για ένα 'εγώ'. Γιατί τότε δεν άξιζαν τίποτα. Ούτε αυτά, ούτε εσύ.

8a se faswna

ναι ναι. my πάρτυ ruled.
nice scarf
(αλλά νομίζω στο είπα και από κοντά)






Υ.Γ.1: τα τσιγάρα της μαμάς μου μυρίζουν ανησυχητικά μπαφίλα. προχώ...
Υ.Γ.2: μη φασωθείς ποτέ με τον κολλητό ή την κολλητή σου. την επόμενη δεν ξέρεις τί να πεις.

I have them too.

Σας μισώ.
Γιατι μου στερειτε τη ζωη μου
γιατι μου στερειτε στιγμες
γιατι δεν κανω οσα θα ηθελα να κανω
γιατι δε φευγετε ποτε και με τιποτα
γιατι με κανετε να αισθανομαι σαν ζωο
γιατι φοβαμαι να πιασω το δερμα μου
γιατι φοβαμαι να προχωρησω
γιατι φοβαμαι να σε γνωρισω
γιατι ο καθρεφτης μεσα μου σπαει καθε φορα
γιατι εχω γεμισει ενα κουβα και βαλε απο δακρυα και μιξες
γιατι κανενας δεν καταλαβαινει. ολοι εχουν αλλα οχι τοσες οσες ειστε εσεις.
γιατι ειναι ακριβο και δε θα κανει τιποτα
γιατι μου λειπει ο ηλιος το καλοκαιρι
γιατι μου λειπει η αισθηση οτι θα αδυνατισω και θα μπορω πλεον να με βλεπω ομορφο
γιατι μου λειπει να πιασω την κοιλια μου και το χερι μου απλα να γλιστρησει...
γιατι ειναι αδικο
γιατι δεν εφταιγα. ποτε δεν εφταιξα.
γιατι δεν το ήξερα
γιατι με κολλησες
γιατι σε μισησα μετα απο αυτο
γιατι δεν μπορω να παψω να σε αγαπω
και ας μισησα τον εαυτο μου.

my last chance for redemption

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που απλά...
καταλήγεις στα παλιά
αγνοείς όσα επιδεικτικά μέχρι χθες παρουσίαζες ως κατορθώματα ζωής
γίνεσαι πάλι μαύρο, μουντζουρωμένο χαρτί συνειδητοποιώντας οτι η 'νέα σελίδα' που υποτίθεται ότι γύρισες ήταν απλά το τέλος του τετραδίου.

περνώντας μία τέτοια εβδομάδα (πώς είναι η εβδομάδα των παθών; ένα τέτοιο πράγμα), μπαίνω σε σκέψεις και αναρωτιέμαι...

έχουμε δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή;
και αν ναι, πόσες;
τελειώνει ποτέ το τετράδιο με τις λευκές σελίδες μας;


Είμαστε γεννημένοι να κάνουμε λάθη. Πιθανά μαθαίνουμε από αυτά, αν και η ιστορία έχει δείξει ότι σπάνια κάποιος δε θα επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν είναι δύσκολο να νομίζεις οτι προοδεύεις αλλά στην πραγματικότητα να χτίζεις σε λάθος θεμέλια. Αντίθετα είναι πολύ εύκολο, η νέα σου ζωή, παρ'ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ονειρευόσουν, να είναι τόσο βολική που με δυσκολία θα την άλλαζες (πλέον).

Κάπου εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας του 'πλέον'.

Πότε έιναι 'πλέον αργά' για ένα νέο ξεκίνημα;
υπάρχουν όρια ή μπορείς απλά να συνεχίσεις αέναα να μουσκεύεις τη σελίδα σου σε χλωρίνή;

απογοήτευση, θυμός και προσπάθεια (σε έναν φαύλο ίσως κύκλο) ή συμβιβασμός, σταρχιδισμός και βόλεμα;

Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προσεγγίσεις με τις οποίες δεν ασχολούμαι (τουλάχιστον προς το παρόν) μιάς και τώρα στο μυαλό μου κυριαρχούν αυτά τα δύο, σαν ένα ισχυρό, μαγνητικό δίπολο.

αρκτική ή ανταρκτική;

σε γουστάρω, γαμώτο...

και δεν ξέρω τί θα κάνω.
ίσως σε αφήσω για πάντα.
δεν οδηγεί πουθενά