play

it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life
it's just sex, it's not sharing your life

this is for billy

Συνειδητοποιώ τόσα πράγματα, ζω τόσους φόβους στο παρά 5. Οι περισσότεροι τα παρατάνε στο πάρα 5. Δεν κάνουν την αλλαγή.

Συνειδητοποιώ με χαρά, οτι δεν έχω κάποια τραγική εξάρτηση από τους γονείς μου, οτι το θέμα μου δεν ειναι ο απογαλακτισμός,  η ανεξαρτητοποίηση. Γιατί τα θέματα μου τα διαχειρίζομαι μόνος μου εδώ και χρόνια, χωρίς αυστηρά δεκανίκια.

Το θέμα που απέφευγα τόσο καιρό και σκέπαζα πίσω από τους γονείς μου και την κακή μου εκπαίδευση δεν είναι άλλο από το οτι δεν πιστεύω σε μένα, όσο θα πρεπε. Και με τον Μπιλλάκο έχω μάθει να δουλεύω, να μιλάω, να τα βρίσκω όταν χρειάζεται. Ξέρω οτι με αγαπάω, απλά δεν έχω τολμήσει να με κοιτάξω κατάματα στον καθρεφτη και να πω, 'Αξίζω!'.

Και αυτό μόνο θα κάνω. Και θα πάω στο Βερολίνο ξέροντας ποιόν έχω απέναντί μου, και όλο του το potential.

:)

σκόρπισα;

Είχα 1000 κομμάτια
ενωμένα σε μια μεγάλη σημαία.

Σου δωσα 2 ποστ - ιτ
Και όλο το πακέτο
και οσο γραφω αυτες τις μαλακιες παλι σκεφτομαι οτι κανω μια μαλακια και μιση γιατι πολυ απλα δεν θα το διαβασει κανενας και εγω αυριο θα ειμαι παλι ο ιδιος και απλα θα ακουσω μια καλη μαλακια για το ποσο καλα ξερω να γραφω και οτι θα επρεπε να γραφω σεναρια.


Αλλα ξέρεις ποιο ειναι το καλυτερο σεναριο;

Αυτο που σε ποναει.

Και μενα δεν ποναει κανενας σας, πιο πολυ απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Εγω με φτύνω και εγώ με εκθειάζω. Εγώ με γαμάω και εγώ με γλύφω. Και μια μέρα θα τα συγκεράσω όλα σε ένα, σε ένα μαγικό και σκατένιο οικοδόμημα με 2 αρχίδια και ένα πούτσο.

Και ξέρω οτι δεν ειμαι γλυκούλης. Ουτε τώρα ούτε ποτέ. Daddy, θελω να πεθάνεις. Μέσα μου. Βαρέθηκα να γυρνάω με τα κουρέλια σου.

Και ναι, τώρα ρίχνω δόνηση. Και ζω την μαλακία μου, και την καταθλιψη μου και είναι ολη δικη μου. Γνωριμη και σαπια.

Αναπνέω καπνό. So what? Δεν είναι κάθε μέρα λιβάδι.

Δεν έχω κανένα ταλέντο και καμία αρετή. In fact η μόνη μου αρετή κρύβεται ανάμεσα σε ηλεκτρονικές παγοκύστες και τάπερ και variety platters. Και ναι, με γαμήσατε όλοι. Φχαριστηθήκατε; Ελπίζω να το φχαριστηθήκατε γιατί για μένα ήταν one hell of a ride.

Και ναι, έχω κόμπλεξ. Αν είχες ζήσει τη ζωή μου θα είχες περισσότερα.
Και ναι, έχω μαλακισμένες συμπεριφορές. Και τις θάβω για ένα neon wall.
Και ναι, έχω πέτρα, και είναι από όλες εκέινες τις φορές που σκέφτηκα οτι είναι ωραίο να σε αντιγράφω, να παίζω με αυτά που έμαθα, να σε κοιτάω με 2 τεράστια μάτια, να σε ακούω, να μη σε νοιώθω.

Πέρασα απο το nobody's home, στο 505, στο origin of love, και πίσω. Και κατάλαβα κάτι. Δύο σάπιοι κόσμοι δεν αλλάζουν παρά μόνο αν τους κάψεις. Παρα μόνο αν τους διαλύσεις. Παρά μόνο αν τους σκοτώσεις.

Who said Billy has to be the same again? Ποιος λεει οτι δε θα ναι;

Δε θελω σχόλια.

Πίτες και τσάι

Κοιμάμαι. Με ξυπνάς.
Είναι χαράματα. Βλέπω τα μάτια σου να με κοιτάνε με ανυπομονησία.
Σήμερα θα μαζέψω μύρτιλα. Θα κάνεις πίτα, μου χεις πει.
Νευριάζεις που δεν κόβω τα κοτσάνια. Ποτέ δεν έκοβα τα κοτσάνια.
Στον κήπο μας. Η τσουκνίδα που είχα βάλει έχει φυτρώσει. Κόβω δύο ματσάκια.
Θέλω να κάνω τσάι και να το βάλω στο παλιό ψυγείο μας.
Μεσημεριάζει. Μου λες οτι η πίτα θα αργήσει. Τα χέρια σου είναι μπλέ από τα μύρτιλα. Είναι ίδια με τότε.
Καθώς βράζω το νερό, στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα σου, να πλατσουρίζεις με το νερό στην άκρη της πισίνας. Πόσα πράγματα μου έμαθες όλα αυτά τα χρόνια. Πόσα πράγματα κράτησα.
Με φωνάζεις στο τραπέζι.
Έχεις στρώσει ένα καρό τραπεζομάντηλο, με δύο πιάτα. Είναι τα αγαπημένα σου. Τα είχαμε πάρει μαζί από το Λονδίνο. Η πορσελάνη έχει ξεφτίσει στην άκρη.
Το σπίτι ειναι μικρό αλλά μας χωράει. Ξεχειλίζει από εμάς.
Τα μάτια σου είναι καταγάλανα. Με ζαλίζουν ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετα.
Σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει η πίτα σου. Σου γεμίζω το ποτήρι με τσαι.
Πάμε βόλτα στον κήπο. Είχες φυτέψει μια μουριά. Από κάτω έχουν φυτρώσει τσουκνίδες.
Με φιλάς. Και πεθαίνω. Η καρδιά μου δεν αντέχει. Είμαι ογδόντα χρονών.
Με κρατάς στην αγκαλιά σου. Φωνάζεις, κλαις. "Σ'αγαπώ". Είναι η πρώτη φορα που μου το λες και δεν το ακούω.
Αλλά το ξέρω. Σ'αγαπώ και εγώ. Είναι όμως αργά για να γυρίσω πίσω.
Στο ψελίζω, φεύγοντας.
Χορτάτος απο πίτα και τσάι.

Και έτσι όπως με κοιτάς, πεθαίνεις και εσύ.
Σκασμένος από πίτα και τσάι.

ένα απόγευμα με την οικογένεια Data

Ο μπαμπάς μου κλάνει μέσα στη μούρη μου. Τί αριστοκρατικοί τρόποι!

Η μαμά μου βρίζει θεούς και γάτες στο μπαλκόνι για την βρώμα, την ακαταστασία και τη σκόνη που έχει διεισδύσει σε κάθε... κύτταρο του εγκεφάλου της, επιτρέψτε μου να πώ.

Και αν αναρωτιέστε γιατί εκφράζομαι κατ αυτόν τον τρόπο, θα σας παραπέμψω στην αρχή του ποστ και στους αριστοκρατικούς τρόπους που χαρακτηρίζουν την οικογένεια Data.

Η γιαγιά μου συζητάει με τη γάτα, προσπαθώντας να την πείσει οτι έχει ήδη φάει και οτι το φακελάκι Whiskas me 0,0001% σολωμό που βρίσκεται στον πάγκο της κουζίνας είναι το μεσημαριανό της για αύριο.

Εγώ από την άλλη, έφτιαξα την πιο ωραία σαλάτα με σολωμό πού έχει φτιάξει ποτέ άνθρωπος, στέλνω e-mail στο Ghoete για να πάρω πληροφορίες για το Βερολίνο και προσπαθώ να συγκεντρώσω τη σκέψη μου ανάμεσα σε ρεψίματα, φωνές και νιαουρητά.

Και μετά πέφτει στο τραπέζι μια καινούργια ιδέα! Να αγοράσουμε μια ψηφιακή κορνιζα!
Ορόσημο κάθε δεμένης οικογένειας που δεν έχει χρέη, μόλις έμαθα οτι παίζει και ταινίες.

Ο μπαμπάς με βλέπει να καπνίζω και νοιώθω να εισπνέει την απογοήτευση. Ποιός χέστηκε; Στα 23 μας, οι επιλογές μας είναι δικές μας.

Γιατί πρέπει να φωνάζει τόσο πολύ όταν μιλάει στο τηλέφωνο; Μάλλον είναι κατάλοιπο των τηλεφωνικών γραμμών στη Λάρισα, μαζί με ένα ελαφρό αξάν, ειδικά όταν συγχίζεται.

Χάσαμε το σκυλί! Το ξέχασε η γιαγιά μου έξω από την πόρτα. Φώναζε ο γείτονας να την μαζέψουμε. Είναι όλοι καλά, επιβιώσαμε και από αυτό. Άν και νομίζω κατά βάθος το κάνει επίτηδες για να προσθέτει σασπενς στις φωνες, τα ρεψιδια και τα νιαουρητά.

'Μιλάω με Ghoete! Αφήστε με να συγκεντρωθώ!'. Αυτός ήμουν εγώ.
'Από που κατεβάζεις mp3; Ξέρω μια κοπέλα που πάει φέτος Βερολίνο, για να σε βοηθήσει.' Αυτός ήταν ο μπαμπάς μου.
'Ο Άρης δεν με πήρε τηλέφωνο. Έχει μια γνωστή στο Ghoete'. Αυτή ήταν η μαμά μου.
'Γύρισε μωρέ η καψερή. Είδες που σας το πα οτι δεν θα φευγε;'. Αυτή ήταν η γιαγιά μου.

Και μάνι μάνι ήρθε η ώρα να κλείσω το λάπτοπ της μάνας μου, να πάω να ντυθώ και να ετοιμαστώ για ένα ακόμα βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, με φίλους που τα πιό πολλά από αυτά που έχουν να μου πουν τα ξέρω ήδη.